"შენ რა, ქმარი არ გყავს"?
"შენ რა, ქმარი არ გყავს"?
გუშინ მეგობართან მივდიოდი, ტაქსი გამოვიძახე, ცოტა ხანში მოკლე ტექსტური შეტყობინება მომივიდა, მანქანა მალე იქნება ადგილზეო. რამდენიმე წუთში მძღოლმაც დარეკა, ყურმილში ქალის ხმა გავიგონე, სიმართლე გითხრათ, ეს პირველი შემთხვევა იყო, როდესაც ქალ ტაქსის მძღოლს გადავეყარე.

ცოტა კი დავიბენი, მაგრამ მალევე მოვედი აზრზე, მადლობა გადავუხადე და სახლიდან გავედი. 15 წუთი მაინც ვიყავით გზაში და მინდა გითხრათ, რომ ეს ყველაზე დასამახსოვრებელი მგზავრობა იყო. მას სამი შვილი და მეუღლე ჰყავს, რომელიც მუშაობს, უბრალოდ, მისი ხელფასი
ოჯახს არ ჰყოფნის, ამიტომაც, ბევრი იფიქრა თუ ცოტა, გა
დაწყვიტა, ოჯახს დახმარებოდა და ტაქსისტობა დაიწყო.
...
და რა არის ამაში განსაკუთრებული? ან მე რატომ მეუცხოვა ქალის ხმა ? იმიტომ, რომ არ ვართ შეჩვეულები ქალების "კაცის" საქმით დაკავებას, არადა, ევროპის არა ერთ ქვეყანაში ყველაში თუ არა, ეს ჩვეულებრივი მოვლენაა და იქ მომუშავე ქალებს, არც უპატრონოებად, არც გონებაშეზღუდულებად აღქივამენ.

იკითხავთ, აქ ვინ ფიქრობს ასეო? - არა ერთი. სამწუხაროდ, თავად მძღოლმა მომიყვა მისი რამოდენიმე ისტორია, რამაც ძალიან დამთრგუნა და შემრცხვა იმ საზოგადოების, რომელშიც ვცხოვრობ.

რატომ უნდა აგინოს კაცმა ქალს, მხოლოდ იმიტომ, რომ ის მძღოლად მუშაობს? როგორც მითხრა, არა ერთხელ ჰქონია მსგავსი შემთხევევა, როდესაც ეუბნებიან: " შენ რა, ქმარი არ გყავს?" "უპატრონო ხარ?" "ეს შენი ოჯახის სირცხვილია" და ა.შ.

"არადა, რას ვაშავებ. ვცდილობ ოჯახი შევინახო. ბავშვებს საჭმელი არ მოვაკლო, ვინმეს ხომ არ ვართმევ? ხომ არ ვქურდობ? პატიოსანი შრომით ვშოულობ კაპიკებს. ესენი კი ისე უგულოდ მეტყვიან ხოლმე ასეთ რაღაცებს, მგონია ადამიანობა სულ დაკარგული აქვთ. არადა, რას ვაშავებ? ვაშავებ რამეს"?  განაგრძეთ  კითხვა
FaceBook Twitter Google
ელფოსტაბეჭდვა
loading...
მსგავსი სიახლეები
loading...
06-02-2018
"მაგრამ ისიც ხომ იცი შენ ძალიან კარგად, ხომ დარწმუნებული ხარ გულის სიღრმეში, რომ მე არა ვარ ცუდი ადამიანი. მაშ, მაპატიე ამ ცოდნისთვის ჩემი ცუდი საქციელი, მაპატიე ყველაფერი ის, რისი პატიებაც არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება. რომ ყველა მაქებდეს, შენც მაქებდე და სინამდვილეში კი გრძნობდე, რომ არა ვარ ამ ქების ღირსი, ჯობია – დამეთანხმე – გაგინებდნენ და არ იყო ამ გინების ღირსი, თუნდაც აკეთებდე ცუდს და არ იყო სინამდვილეში ცუდი, ვიდრე გაქებდნენ და ტყუილა, აკეთებდე კარგს და იყო ცუდი კაცი, თვალთმაქცი.

გეფიცები, დედა, დედას გეფიცები, რომ მე ალბათ ღმერთის სამსჯავროს წინაც არ გავიმართლებდი ასე მხურვალედ თავს; თვითონ იცი, რომ როცა ჩემზე ცუდს ამბობენ, მე სიტყვით მხოლოდ ვუორკეცებ ხოლმე მთქმელს თავის აზრს, რადგან ზიზღს იწვევს ჩემში ყოველგვარი თავის მართლება;

და მე თუ თავს ვიმართლებ, პატიებას ვთხოვ საკუთარ დედას, მხოლოდ იმიტომ, რომ უზომოდ მიყვარს ის; თუ სიყვარულის დათვლა შეიძლება, ასე დავითვლი: იმაზე ათასჯერ ძალიან მიყვარს, რამდენი უსიამოვნებაც მიმიყენებია მისთვის.

კარგად იყავი, ჩემო დედა.

გწამდეს ჩემი.

როგორმე მოუარე ნერვებს ასეთ პირობებში.

თუმცა ძალიან ძნელია თვითეული კალმის მოსმა ჩემთვის ამ სიყალბისა და თვალთმაქცების ხელში, მაგრამ შედეგი ორმაგად ძვირფასი იქნება და ყველაზე პირველმა მინდა, რომ შენ გაიგო ეს. მთელი ღამე ვერ დავიძინე და დილით საშინელი თავის ტკივილით ავდექი, როცა მამასგან შენი ავად გახდომის ამბავი გავიგე.’’

გურამი წერილის დაწერიდან 4 დღეში დაიღუპა.
შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე
მთვლელები