4 წელია უკვე გათხოვილი ვარ, შვილები ა რ მყავს. ქმარი მეუბნება, რომ ჯერ საკუთარი თავისთვის უნდა ცხოვრება...
4  წელია  უკვე  გათხოვილი  ვარ,  შვილები ა რ  მყავს.  ქმარი  მეუბნება,  რომ ჯერ  საკუთარი  თავისთვის  უნდა  ცხოვრება...
უკვე  4  წელია  გახოვილი  ვარ,  შვილები  არ  გვყავს  და  ქმარი  მეუბნება,  რომ  ჯერ  მხოლოდ  საკუთარი  თავისთვის  უნდა  ცხოვრება.  ადრე მეგონა,  რომ  ბავშვები  არუყვარდა  რამდენიმე  დღის  წინ  აღმოჩნდა  რომ  მეც  აღარ  ვუყვარვარ.  8  მარტს  მას  ველოდებოდი  როდის  მოვიდოდა ს ამსახურიდან.  გავაწყვე  მაგიდა.   საჩუქარს  არც  ველოდი (ის  მე  არასოდეს  მჩუქნის  საჩუქრებს),  მაგრამ  ამინც  გულის  სიღრმეში  მეგონა,  რომ  ყვავილებს  მაჩუქებდა,  მაგრამ  ის,  რომ  სახლში  არ  მოვიდოდა  აზრადაც  კი  არ  მომივიდოდა. მთელი  ღამე  ვურეკავდი  მას  მაგრამ  ტელეფონი  გამორთული  ჰქონდა.

მთელი  ღამე  არ  დამიძინია,  სულ  ვტიროდი,  ვიფიქრე  დილით  პოლიციაში  წავალ  და  განვაცხადებ  მეთქი,  მაგრამ  დილით  ადრე  მოვიდა,  გახეული  მთვრალი  იყო  და  მაშინვე  ცაეძინა.  მიუხედავად  იმისა,  რომ  ძალიან  ნაწყენი  ვიყავი,  მაინც  მიხაროდა,  რომ  ის  ცოცხალი  იყო.  მოგვიანებით  კითხვაზე  თუ ს ად  იყო  ის  მთელი  ღამით  მიპასუხა,  რომ  სამსახურში   აღნიშნავდნენ.  მე  არ  დავუჯერე,  მაგრამ ა რაფერი  მითხვამს.  შეკამათებაც  კი  უსარგებლოდ  მეჩვენა.

...
ამ  დღის  შემდეგ  რამდენიმე  თვე  გავიდა.  მე  მარტო  ვიყავი  სახლში,  როდესაც  კარებზე  დამიკაკუნეს.  გავაღე,  დავინახე  ორსული  ქალბატონი.  ის 
არც  კი  მომესალმა  და  მაშინვე დ აიწყო  –  "როგორ  მოვიქცეთ  შენს  მეუღლესთან  დაკავშირებით?"  და  მუცლისკენ  მიმანიშნა. უცბათ  თავბრუ  დამესხა თავი  შეუძლოდ  ვიგრძენი  მაგრამ  მაინც  მვოიკრიბე  ძალა  და  ვუთხარი,  რომ  მე  არაფრის  გაკეთებას  ვაპირებდი  და  შეეძლო  ჩემი  მეუღლე  მას  "წაეყვანა"... სანამ  ქმარი  სამსახურიდან  დაბრუნდებოდა  მისი  ნივთები  შევაგროვე,  ის  ამას  არც  კი  მოელოდა.

დაიწყო  ხვეწნა–მუდარა,  მეუბნებოდა,  რომ    მას  ის  სერიოზულად  არ  უყვარდა  და  რომ  მხოლოდ  მე  ვუყვარდი  ძალიან. მეუბნებოდა,  რომ  თუკი  ვაპატიებდი  ყველაფერი  ისე  იქნებოდა,  როგორც  მოვისურვებდი..  იმ  წამს  გავაცნობიერე,  რომ  მას  მე  არ  ვუყვარდი,  მას  მხოლოდ საკუთარი  თავი  უყვარდა  და  პასუხისმგებლობის  ეშინოდა.  მისი  პატიება  ვერ  შევძელი.   დღესდღეობით  მარტო  ვცხოვრობ.   მის  ახალ  "შეტენილ"  მეუღლეზე  არც  კი  ვდარდობ  და  თან  ისე  ვარ  ყველაფერს  საუკეთესოს  ვუსურვებ.   ვფიქრობ  ეს  ყველაფერი  რაც  მოხდა  კარგია,  რადგანნ  მე  მარტოო  ვერ  გადავწყვეტდი  დავშორებულიყავი  თუარა  ქმარს.  დღეს  კი  მე  ვიმედოვნებ  რომ  მე  მალე  ნორმალური  ოჯახი  მექნება!
FaceBook Twitter Google
ელფოსტაბეჭდვა
loading...
მსგავსი სიახლეები
loading...
06-02-2018
"მაგრამ ისიც ხომ იცი შენ ძალიან კარგად, ხომ დარწმუნებული ხარ გულის სიღრმეში, რომ მე არა ვარ ცუდი ადამიანი. მაშ, მაპატიე ამ ცოდნისთვის ჩემი ცუდი საქციელი, მაპატიე ყველაფერი ის, რისი პატიებაც არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება. რომ ყველა მაქებდეს, შენც მაქებდე და სინამდვილეში კი გრძნობდე, რომ არა ვარ ამ ქების ღირსი, ჯობია – დამეთანხმე – გაგინებდნენ და არ იყო ამ გინების ღირსი, თუნდაც აკეთებდე ცუდს და არ იყო სინამდვილეში ცუდი, ვიდრე გაქებდნენ და ტყუილა, აკეთებდე კარგს და იყო ცუდი კაცი, თვალთმაქცი.

გეფიცები, დედა, დედას გეფიცები, რომ მე ალბათ ღმერთის სამსჯავროს წინაც არ გავიმართლებდი ასე მხურვალედ თავს; თვითონ იცი, რომ როცა ჩემზე ცუდს ამბობენ, მე სიტყვით მხოლოდ ვუორკეცებ ხოლმე მთქმელს თავის აზრს, რადგან ზიზღს იწვევს ჩემში ყოველგვარი თავის მართლება;

და მე თუ თავს ვიმართლებ, პატიებას ვთხოვ საკუთარ დედას, მხოლოდ იმიტომ, რომ უზომოდ მიყვარს ის; თუ სიყვარულის დათვლა შეიძლება, ასე დავითვლი: იმაზე ათასჯერ ძალიან მიყვარს, რამდენი უსიამოვნებაც მიმიყენებია მისთვის.

კარგად იყავი, ჩემო დედა.

გწამდეს ჩემი.

როგორმე მოუარე ნერვებს ასეთ პირობებში.

თუმცა ძალიან ძნელია თვითეული კალმის მოსმა ჩემთვის ამ სიყალბისა და თვალთმაქცების ხელში, მაგრამ შედეგი ორმაგად ძვირფასი იქნება და ყველაზე პირველმა მინდა, რომ შენ გაიგო ეს. მთელი ღამე ვერ დავიძინე და დილით საშინელი თავის ტკივილით ავდექი, როცა მამასგან შენი ავად გახდომის ამბავი გავიგე.’’

გურამი წერილის დაწერიდან 4 დღეში დაიღუპა.
შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე
მთვლელები