რატომ იხატავენ ჯარისკაცები სახეს და რა დატვირთვა აქვს მას?
რატომ  იხატავენ  ჯარისკაცები  სახეს  და  რა  დატვირთვა  აქვს  მას?
ენის, როგორც კომუნიკაციის საშუალების განვითარებასთან ერთად, ვითარდებოდა ურთიერთობის არავერბალური მეთოდებიც. სანამ ადამიანი გამართულ ლაპარაკს ისწავლიდა, საუბრისთვის ის ხელებს და სახის მიმიკას იყენებდა. ომში წასვლის წინ ჩვენი შორეული წინაპრები სახეზე სხვადასხვა ორნამენტებს იხატავდნენ. ამით ისინი საკუთარ სიმამაცეს და გამბედაობას გამოხატავდნენ.

საბრძოლო გაფერადებას ჯერ კიდევ ძველი კელტები იყენებდნენ. ამ მიზნისთვის ისინი ლურჯ ინდიგოს მოიხმარდნენ. მიღებულ სითხეს კელტები შიშველ სხეულზე ან მის ტანსაცმლით დაუფარავ ნაწილებზე ისვამნენ.

ახალზელანდიელი მაორის ტომის წარმომადგენლები სახის კანს პერმანენტული სიმეტრიული მოხატულობით ფარავდნენ, რომელსაც "ტა-მოკოს" ეძახდნენ. მაორის კულტურაში ასეთ ტატუს დიდი მნიშვნელობა
ენიჭებოდა. "ტა-მოკო" ადამიანის სოციალურ სტატუსს განსაზღვრავდა. ის ამავდროულად პირველი "პერმანენტული კამუფლაჟის" როლსაც ასრულებდა. 1642 წელს აბელ ტასმანმა პირველმა მიაღწია ახალი ზელანდიის ნაპირებს და ადგილობრივ მოსახლეობას შეხვდა. დღემდე შემორჩენილ მის დღიურებში ტატუირებულ სახიან ადამიანებზე არაფერია ნახსენები. 1769 წელს კუნძულებზე მეორე ექსპედიცია გაემგზავრა. ამჯერად ნატურალისტმა ჯოზეფ ბენკსმა ადგილობრივი აბორიგენების სახეებზე უჩვეულო ტატუების არსებობის შესახებ ჩანაწერები გააკეთა.

ინდიელებს სჯეროდათ, რომ მოხატულობა ბრძოლაში მათ მაგიურ ძალას ანიჭებდა. სხვადასხვა ფერთა გამა კი მათ უფრო მრისხანე და საშიშ პიროვნებებად აქცევდა. თანამედროვე ჯარისკაცების მსგავსად, რომლებიც სამხედრო სამსახურში მიღწევებისთვის ჯილდოვდებიან, მაორის ინდიელებს სახის მოხატვის უფლება მხოლოდ ბრძოლაში წარჩინების შემთხვევაში ჰქონდათ. ამიტომაც ყოველ სიმბოლოს საკუთარი მნიშვნელობა ჰქონდა. მაგალითად, ხელის გული ხელჩართული ბრძოლის ოსტატობას ნიშნავდა.  განაგრძეთ  კითხვა
FaceBook Twitter Google
ელფოსტაბეჭდვა
loading...
მსგავსი სიახლეები
02-10-2017
ხანდახან  ჩვენი  ახლობლები  მოულოდნელ  რაღაცებს  აკეთებენ...  ისინი  თავიანთ  თავში  პოულობენ  სხვადასხვა  ახალ  ნიჭს...  ასე  მოხდა  ჰოლანდიის  ქალაქ  ეინდჰოვენში  მცხოვრებ  კასპარ  შარლსის  ოჯახშიც.

დედამ  შვილს  ოცნების  ასრულებაში  დახმარება  სთხოვა...  საბოლოო  შედეგის  ნახვისას  არა  მხოლოდ  დედა  და  ახლობლები, ა რამედ  თვითონ  შვილიც  გაოცებული  იყო.

დედა  პატარა  მდინარის  გვერდით  პატარა ს ახლზე  ოცნებობდა,  სადაც  დასვენებას  შეძლებდა  –  მის  ვაჟს,  მელს  არქიტექტურასთან  შეხება  არასოდეს  ჰქონია,  მაგრამ  თავში  უეცრად  ორიგინალურმა  იდეამ  გაუელვა...  სახლის  ძირითადი  მასალა  ხე  გახლდათ.






კასპერს  სურდა  დედის  დაბადების  დღისთვის  დაესრულებინა  სახლი  და  ზუსტად ა სეც  მოხდა,  ბიჭს  ზუსტად  6  თვე  დასჭირდა  სახლის  ასაშენებლად.  თითქოს  დიდი  არაფერი  მაგრამ  როდესაც  იმ  ერთ  ჯადოსნურ  ღილაკს  დააწვები  სახლი  ნამდვილი  საოცრება  ხდება.






ამ  ღილაკზე  დაწოლისას  სახლი  ფართოვდება,  განიცდის  ტრანსფორმაციას.





სახლის  გაყოფისას  შუაში  ღია  დასასვენებელი  სივრცე  რჩება.




სახლის  იდეა  იაპონური  სტილიდან  არის  გადმოტანილი,  ზაფხულში  შეგიძლია  ღია  ტერასად  ზამთარში  კი  შუშებიან  ღია  სივრცედ  გააკეთო.




როდესაც  შვილმა  დედას  პატარა  სახლის  შესაძლებლობები  აჩვენა  დედა  აღფრთოვანებისგან  შოკში  იყო  ისე  მოეწონა  ვაჟის  იდეა.












მთვლელები