,,დგას და იყინება დედაჩემი... ვინ იცის რამდენი ტკივილი გამიყოლებია... არ ვარ მე კარგი ადამიანი“
,,დგას და იყინება დედაჩემი... ვინ იცის რამდენი ტკივილი გამიყოლებია... არ ვარ მე კარგი ადამიანი“
„ვინ იცის რამდენი ამოოხვრა და ტკივილი გამიყოლებია სამსახურში მიმავალი დედაჩემისთვის“ -წერს პოეტი თორნიკე ნაროზაული და ფეისბუქის პირად გვერდზე შემდეგ პოსტს აქვეყნებს.
თორნიკე ნაროზაული: „სამსახურში მივდივარ. ქაშვეთთან მდებარე მიწისქვეშა გადასასვლელით გადავდივარ. ვხედავ ამ ხნის მანძილზე პირველად არ ზის კიბეებზე შუა ხნის ქალი,
რომელიც ჩუმად, უთქმელად ითხოვს მოწყალებას. გამიკვირდა. ამ ფიქრებში გართული გავცდი დაახლოებით იგივე ასაკის მეეზოვე ქალს და მის ამოხვნეშას მოვკარი ყური.
თითქოს ორ ტონიანი ლოდი ამკიდეს მხრებზე - ძლივს ამოვფორთხდი კიბეებზე.
ვფიქრობ დაღლისა და სიცივის ბრალი იყო ეს ამოხვნეშა ან უფრო დიდი მიზეზიც არსებობს, მაგრამ რაც გინდა იყოს - უნებურად წარმოვიდგინე ამ ქალის ადგილას დედაჩემი და ძლივს ამოვისუნთქე.
...
დედაჩემი ჩვეულებისამებრ ადგა დილით, სანამ მე და მამა გავიღვიძებდით. დარეცხა ჭურჭელი. მიალაგა სახლი. დაგვახვედრა დილის საუზმე და საგზალი სამსახურისთვის. გააუთოვა ტანსაცმელი. გამომისტუმრა მე და ახლა თვითონაც მოემზადება. წაიღებს მცირე საგზალს და წავაა ისნის ბაზრობაზე, სადაც ბავშვის ტანსაცმელს ყიდის, რომ თავის დიდ ბავშვებს საჭმელი მოუტანოს სახლში.
დგას და იყინება დედაჩემი.

ვინ იცის რამდენი ამოოხვრა და ტკივილი გამიყოლებია სამსახურში მიმავალი დედაჩემისთვის.

თუ ყველაზე უკანასკნელი არა, არც არავისზე მეტი არ ვარ - არ ვარ მე კარგი ადამიანი“.


FaceBook Twitter Google
ელფოსტაბეჭდვა
loading...
მსგავსი სიახლეები
loading...
06-02-2018
"მაგრამ ისიც ხომ იცი შენ ძალიან კარგად, ხომ დარწმუნებული ხარ გულის სიღრმეში, რომ მე არა ვარ ცუდი ადამიანი. მაშ, მაპატიე ამ ცოდნისთვის ჩემი ცუდი საქციელი, მაპატიე ყველაფერი ის, რისი პატიებაც არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება. რომ ყველა მაქებდეს, შენც მაქებდე და სინამდვილეში კი გრძნობდე, რომ არა ვარ ამ ქების ღირსი, ჯობია – დამეთანხმე – გაგინებდნენ და არ იყო ამ გინების ღირსი, თუნდაც აკეთებდე ცუდს და არ იყო სინამდვილეში ცუდი, ვიდრე გაქებდნენ და ტყუილა, აკეთებდე კარგს და იყო ცუდი კაცი, თვალთმაქცი.

გეფიცები, დედა, დედას გეფიცები, რომ მე ალბათ ღმერთის სამსჯავროს წინაც არ გავიმართლებდი ასე მხურვალედ თავს; თვითონ იცი, რომ როცა ჩემზე ცუდს ამბობენ, მე სიტყვით მხოლოდ ვუორკეცებ ხოლმე მთქმელს თავის აზრს, რადგან ზიზღს იწვევს ჩემში ყოველგვარი თავის მართლება;

და მე თუ თავს ვიმართლებ, პატიებას ვთხოვ საკუთარ დედას, მხოლოდ იმიტომ, რომ უზომოდ მიყვარს ის; თუ სიყვარულის დათვლა შეიძლება, ასე დავითვლი: იმაზე ათასჯერ ძალიან მიყვარს, რამდენი უსიამოვნებაც მიმიყენებია მისთვის.

კარგად იყავი, ჩემო დედა.

გწამდეს ჩემი.

როგორმე მოუარე ნერვებს ასეთ პირობებში.

თუმცა ძალიან ძნელია თვითეული კალმის მოსმა ჩემთვის ამ სიყალბისა და თვალთმაქცების ხელში, მაგრამ შედეგი ორმაგად ძვირფასი იქნება და ყველაზე პირველმა მინდა, რომ შენ გაიგო ეს. მთელი ღამე ვერ დავიძინე და დილით საშინელი თავის ტკივილით ავდექი, როცა მამასგან შენი ავად გახდომის ამბავი გავიგე.’’

გურამი წერილის დაწერიდან 4 დღეში დაიღუპა.
შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე
მთვლელები