ადამიანობა დაკარგული ადამიანები-“დღეს, ჩვენი საზოგადოება ჩემს თვალში მოკვდა!”
ადამიანობა დაკარგული ადამიანები-“დღეს, ჩვენი საზოგადოება ჩემს თვალში მოკვდა!”
ცხოვრებაში ძალიან ბევრ უსამართლობასა და არასასიამოვნო სიტუაციას შევსწრებივარ, თუმცა ყოველთვის მქონდა იმის განცდა, რო, ყველაფერს აქვს თავისი მიზეზი და გამოსწორებადია…
რაც დროს გადის, უფრო ვრწმუნდები, რომ ჩვენი საზოგადოება დღითიდღე ბოროტდება, თანდათან კარგავს ადამიანურ სახეს…
შესაძლოა ეს ბევრისთვის გასაკვირი კი არა საწყენიც აღარაა, რადგან ბუნებრივად შეეგუვნენ ამ პროცესს.
დღეს კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ საზიზღარი საზოგადოება ვართ!
...საკუთარი თავის იქით არავინ გვახსოვს, გულსაც ვეღარაფერი გვიჩუყებს…
გაყინული სახეებითა და შეუგნებელი გონებით მივყვებით იმ გზას, რომელიც შესაძლოა სულაც არ არის ჩვენი!
ჩვენ გადავიქეცით იმ ბრბოდ, რომელმაც არ იცის, რის გამო
ქოლავს გარიყულს, რის გამო ესვრის ქვებს… ამ ბრბოში თითოეულმა მათგანმა იცის, რომ თუ გამოეყოფა, იმასაც ჩაქოლავენ, ამიტომ მის ნაწილად ყოფნას არჩევს თავის გადასარჩენად…
თუმცა ყველაზე დიდი საშინელება ის არის, რომ შეცოდების უნარი დავკარგეთ.
ის უნარი, რომელიც ადამიანობის ერთ-ერთი ძირითადი განსაზღვრელია.
დღეს, ადამიანობა დაკარგული ადამიანებით სავსე ავტობუსში, გაყინული, საბრალო მოხუცისთვის ადგილი ვერ(არ) გამოინახა!
ამაზრზენია, ამ სახეების ყურება, უძრავად მდგარი ადამიანებისა, რომლებას ოდნავ შევიწროვებაც კი ეძნელებათ, იმისთვის რომ მოხუცმა ავტობუსსში ამოსვლა და (დაჯდომას ვინ ჩივის) დადგომა შეძლოს!
დღეს, ჩვენი საზოგადოება ჩემს თვალში მოკვდა!
მეც ამ საზოგადოებაში შევდივარ, მეც ამ ავტობუსსში ვიმყოფებოდი და ცალი ფეხის დასადგამი ადგილი მოძებნის შემდეგ, რომელი ზუსტად ავტობუსის კართან მთავრდებოდა, ვერ “ვიძალავე” ,რომ გაენძრიათ”ერთი ადგილები” და ცოტა გადაწეულიყვნენ!
ჩემი უსუსურობის გამო საბრალო მოხუცი გაჩერებაზე დარჩა!
სიცივეში!
FaceBook Twitter Google
ელფოსტაბეჭდვა
loading...
მსგავსი სიახლეები
loading...
06-02-2018
"მაგრამ ისიც ხომ იცი შენ ძალიან კარგად, ხომ დარწმუნებული ხარ გულის სიღრმეში, რომ მე არა ვარ ცუდი ადამიანი. მაშ, მაპატიე ამ ცოდნისთვის ჩემი ცუდი საქციელი, მაპატიე ყველაფერი ის, რისი პატიებაც არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება. რომ ყველა მაქებდეს, შენც მაქებდე და სინამდვილეში კი გრძნობდე, რომ არა ვარ ამ ქების ღირსი, ჯობია – დამეთანხმე – გაგინებდნენ და არ იყო ამ გინების ღირსი, თუნდაც აკეთებდე ცუდს და არ იყო სინამდვილეში ცუდი, ვიდრე გაქებდნენ და ტყუილა, აკეთებდე კარგს და იყო ცუდი კაცი, თვალთმაქცი.

გეფიცები, დედა, დედას გეფიცები, რომ მე ალბათ ღმერთის სამსჯავროს წინაც არ გავიმართლებდი ასე მხურვალედ თავს; თვითონ იცი, რომ როცა ჩემზე ცუდს ამბობენ, მე სიტყვით მხოლოდ ვუორკეცებ ხოლმე მთქმელს თავის აზრს, რადგან ზიზღს იწვევს ჩემში ყოველგვარი თავის მართლება;

და მე თუ თავს ვიმართლებ, პატიებას ვთხოვ საკუთარ დედას, მხოლოდ იმიტომ, რომ უზომოდ მიყვარს ის; თუ სიყვარულის დათვლა შეიძლება, ასე დავითვლი: იმაზე ათასჯერ ძალიან მიყვარს, რამდენი უსიამოვნებაც მიმიყენებია მისთვის.

კარგად იყავი, ჩემო დედა.

გწამდეს ჩემი.

როგორმე მოუარე ნერვებს ასეთ პირობებში.

თუმცა ძალიან ძნელია თვითეული კალმის მოსმა ჩემთვის ამ სიყალბისა და თვალთმაქცების ხელში, მაგრამ შედეგი ორმაგად ძვირფასი იქნება და ყველაზე პირველმა მინდა, რომ შენ გაიგო ეს. მთელი ღამე ვერ დავიძინე და დილით საშინელი თავის ტკივილით ავდექი, როცა მამასგან შენი ავად გახდომის ამბავი გავიგე.’’

გურამი წერილის დაწერიდან 4 დღეში დაიღუპა.
შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე
მთვლელები