“ეგ არის შენი მოსიყვარულე ცოლი?”-ანუ როგორ ვერ “დამკერა” მწვანე თვალება ლადომ ავტოსადგურის მოსაცდელში
“ეგ არის შენი მოსიყვარულე ცოლი?”-ანუ როგორ ვერ “დამკერა” მწვანე თვალება ლადომ ავტოსადგურის მოსაცდელში
წარმოდგენა არ გაგიჭირდებათ, როგორი შეგრძნებაა დილით, როცა წინა საღამოს, სპირტიან სასმელს კომპოტის წვენივით “ეძალობოდი” და თან გაზიან წყალს აყოლებდი, ამ შეგრძნებას უხეშად, რომ ვთქვათ “განგრეული პახმელია” ჰქვია.
ჰო, და ასეთ მდგომარეობაში,ავტოსადგურის მოსაცდელში აჭრილი სახით ვზივარ და ჩემს თავში გამართულ ჭინკების “ტუსოვკას” არ ვიმჩნევ.
ყველაფერს ისიც ემატება, რომ ორი დღის განმავლობაში ფეხზე 10 სანტიმეტრის სიგრძის ფეხსაცმელი გაუხდელად მაცვია, შეიძლება ითქვას ფეხებს საერთოდ ვეღარ ვგრძნობ…
ჩემს გვერდით ვიღაცა ჯდება, მხოლოდ სილუეტს ვამჩნევ და ვხვდები, რომ ადამიანია… ექოსავით ჩამესმა:
– ზარი გამაშვებინე რა. . .
ო, ღმერთო, რა ძნელია პირის გაღება და თქმა რომ ზარის გასაშვები არ გაქვს.
– არც მესიჯი?
მაინც არ მეშვება, დავიჯერო ვერ მამჩნევს რომ თვალებს ძლივს ვახელ? დაელმებული თვალებით ვუყურებ და ვცდილობ რამენაირად მივახვდრო რომ ანგარიშზე საერთოდ არა მაქვს! ისეთი მზერით მიყურებს აშკარად არა სჯერა.
– მე ლადო მქვია
გამეცნო მოულოდნელად( ეს უბედური რას იტნჯებოდა, თუ გაცნობა უნდოდა პირდაპირ ეთქვა.) გავიფიქრე და ჩემდაუნებურად გამეღიმა
– შენ რა გქვია?
დავფიქრდი რა სახელი მეთქვა და ვუთხარი სახელი რომელსაც მაშინ ვამბობ როცა ვინმეს ვატყუებ.
– თამუნა. . .
– ლამაზი ღიმილი გაქვს თამო...
თან ისეთი მზერა მტყორცნა რამის თავიდან დავთვერი.
დაკვირვებული ვარ, ბიჭებმა ყოველთვის შეუფერებელ დროს იციან გაცვეთილი კომპლიმენტების თქმა. ისე ამას რა ვუთხარი, რომ ჩემი ღიმილი მოეწონა
_ წამო სადმე გავისეირნოთ...
-მეზარება
საკმაოდ მკვახედ ვუპასუხე.
– კაი რა გეზარება, მინდა გაგიცნო და ვისაუბროთ.
უეცრად მისი თვალების ფერი დავაფიქსირე და გავიფიქრე, აქამდე რატომ ვერ შევამჩნიე ამ ბიჭს მაგარი თვალები რომ აქვს მეთქი
– აქ ხომ ვსაუბრობთ უკვე, სად უნდა გაისეირნო?
– აქ რა გვინდა, სადმე პარკში დავსხდეთ.
“აუ,პარკშიო, ეტყობა ფული არა აქვს”.
მერე გონებაში გადავხედე იმ სიტუაციას, რომელშიც ჩვენ ვიმყოფებოდით:
ავტოსადგურის მოსაცდელში, ვიღაცა მოცლილი, მაგრამ სიმპათიური, მწვანე თვალება ბიჭი ცდილობს დაკეროს,
ალეწილ სახიანი გოგო, რომელიც “განგრეულ “პახმელიაზეა”.
იმდენად სასაცილოდ მომეჩვენა, რომ გიჟივით ავტეხე სიცილი.
მწვანეთვალება ლადოს მოულოდნელმა “ჩართვამ” შემაწყვეტინა:
– ნომერი მომე
წარბის აწევა და ნელი მოძრაობით თავის მობრუნება მოვახერხე
_გეფიცები არ შეგაწუხებ, უბრალოდ მოგიკითხავ ხოლმე.
საწყალი კატის თვალებით შემომხედა.
– შეყვარებული მყავს . . .
– მერე რა, მეც მყავს ცოლი.
რაო?! ჩემს თავში რაღაცამ განგაშის სიგნალი ჩართო, მაგრამ უცებ ჩაწყნარდა, არ მჯერა
– ცოლი? მერე და სადაა შენი ცოლი?
– სახლშია, ბავშვს უვლის.
მიპასუხა ამაყი და გამაძღარი ძაღლის იერით
– მერე იცის შენმა ცოლმა სხვა გოგოს რომ კერავ?
– არა რატო უნდა იცოდეს, რა მაგის საქმეა?
– დარწმუნებული ხარ, რომ ეხლა შენი ცოლი სახლშია და შენ გელოდება?
– აბა რა, ჩემი ცოლი ჩემი ერთგულია, ძალიან ვუყვარვარ.
მართალია “პახმელიაზე” ვიყავი, მაგრამ ჩემში მაინც გაიღვიძა იმ ქალის პოზიციამ, რომელსაც ღალატობენ და საოცრად მომინდა ლამაზ სიფათში მწარედ გამელაწუნებინა, რომ უეცრად წამოხტა, გაფართოებული თვალებით ფანჯარას მივარდა და წამოიძახა:
– ჩემი ცოლი!
ფანჯარაში გავიხედე და დავინახე, მაღალი, ქერა თმააწეწილი გოგო (უფრო ნაშას გავდა) ვიღაც წვერმოშვებულ კაცთან ერთად მიიკლაკნებოდა.
ჩემს ზურგს პატარა ბავშვივით ამოეფარა და ბოღმიანად გამოსცრა კბილებიდან:
– ნეტა ვისთან ერთად დაეთრევა ეს ბოზი?!
– ეგ არის შენი მოსიყვარულე ცოლი?
ვკითხე და ირონიულად გავუღიმე, შკარად არ ესიამოვნა.
ახლა უკვე იმ ძაღლს ჰგავდა, კატის საჭმელი რომ ძალით აჭამეს. სამაგიეროდ მე მაგრად ვიხალისე, მგონი „პახმელიაზეც“ გამოვედი.


FaceBook Twitter Google
ელფოსტაბეჭდვა
loading...
მსგავსი სიახლეები
მთვლელები